Yürümek gittikçe zorlaşıyor. Yağmur yerleri iyice ıslatmış. Düşmemek için kollarımı hafifçe yana açarak, adımlarımı da küçülterek yürümeye başlıyorum. Müziğin sesini iyice açıyorum. Burnuma toprak kokusu geliyor, sonra da çöp kokusu. Duvarlarda çeşitli çeşitli politik yazılar, afişler var. Herkes birbirini "kendinden" yapmaya çalışıyor, diye geçiriyorum içimden.
Bu soğuk esen İstanbul rüzgarı sonbaharın geldiğini bir kez daha yüzüme vuruyor. Ana caddeye çıkıyorum. Burası ara sokaklardan daha da kötü. O kadar gürültülü ki müziğim arka fon müziği oluveriyor bir anda. Sonra kalabalığı dinlemek istediğimi farkediyorum. Herkes ayrı telden çalıyor. Kimi sahte windows vista satıyor, kimi ekmek arası köftesini pazarlamaya çalışıyor, kimisi ise kaba saba bir taksi şoförüyle kavga ediyor. Kulaklıklarımı çıkardığıma pişman olup hemen geri takıyorum.
Isınmak için bir kitapçıya giriyorum. Uykusuz'un da yeni toplama kitabı çıkmış, üstüne atlıyorum hemen. Oradaki de nesi? Schopenhauer - Aşkın Metafiziği. Bu okunmaz da ne okunur şimdi diyorum, onu da alıyorum. Aa ne de güzel kitap ayraçları onlar. Şu poster de neyin nesi öyle? Koy sepete..Çoğu ıvır zıvırlardan oluşan birsürü şeyi torbaya tıkıp dışarı çıkıyorum.
Dolmuş sırasını o kadar büyütüyorum ki gözümde, tramvay yolunu takip ediyim diyorum. Hani bütün Modalıların nefret ettiği ve gereksiz bulduğu tramvayın yolunu.
Yarım saatte kendimi başka bir dolmuş kuyruğuna sokuyorum. Hayatımı zaten vapur-dolmuş-tramvay üçgenini beklemekle geçiriyorum diye düşünüyorum. İstanbul'a metro yapılacak ya bir de, bu gidişle torunlarımız anca binecek ona.
Ramazan ayının korkulu rüyası dolmuş şoförü bir kaza filan yapmasa da sapa sağlam eve gitsek diye geçiriyorum içimden. Otobüslerdeki mutsuz insanların yüzlerine bakıyorum, kafamdan bin türlü gereksiz şey geçiyor.
Evet sonunda evime geldim, kendimi kanepeye atıp Uykusuz'u okumaya başlıyorum..