Yıl Sonu Sendromu

Her yıl sonunda olduğu igib bu yıl sonundada "yıl sonu sendromu"na yakalanmış bulunmaktayım. İçinde bulunulan yılın günlüklerini ajandalarının altını üstüne getirir, göz gezdiririm. Neler yapmışım, neleri yapaamamışım, nelere bulaşmışım, kendime yeni ne katabilmişim ne katamamışım. Neleri izlemişim,okumuşum neler biriktirmişim. Neleri kıyıp atamamışım. Nelerden vazgeçememişim.
Aslında bu birazda her sene "yeni yıla nasıl girersen öyle devam eder" sendromu birazda, biraz kontrol manyaklığı, biraz vicdan muhasebesi, hastalıklı bir flashback.
Sonra kalkar bir temizliğe karar veririm. Giymediğim elbiseleri,okumadığım,izlemediğim raf işgal eden kitapları, romanları, filmleri elden çıkarırım. Biriktirilmiş mektupları, eften püften hatıraları (birkaç örnek: uzak arkadaşların ziyaretlerde sigaraları yaktıkları kibrit çöpleri, ikram edilen çikolata ambalajları vs.)Sevdiklerimin ve etrafımdakilerin bana/bende bıraktıkları ve göz önünde bulundukça artık acı veren şeyleri terketmeye uğraşırım.
Biriktirme Hastalığı, iyi güzelde insan nereye kadar biriktirebilir ki, hatırlayıp acı çekmek ister unutmak yerine.
Sonra oturup yeni yıl planları yaparım. Standartlarımı nasıl geliştirebilirim kendime daha ne katabilirim diye yine vicdan muhasebesi ve kontrol hastalığı.
Sahi varmı sizdede biraz bunlardan,nelerden vazgeçemiyorsunuz mesela, yoksa yalnızmıyım.?
Biliyorum bu günlük birçok şeyi hatırlayamadan yada bazı şeyleri ifade edemeden son bulacak. Ama şimdi posta kutularımı temizlemem lazım.