Canım yanıyor dedin, suçluluk duydum ve tabii ki beraberinde de hüzün. Yapacak birşey kalmamıştı, benim bilmediğimi mi sanıyordun? Benim canımın yanmadığını mı düşünüyordun? Bu konuda hiç kafa yormadığımı mı? Hala tek önem veren kişinin kendin olduğunu mu sanıyordun?
Bu kadar zorlanmamın sebebi de senin hakkında sadece iyi düşünmemden herhalde. Seni düşününce aklıma sadece iyi şeyler geliyor, ne kadar mutlu olduğum..Şimdi ise en çok eksikliğini çektiğim şey yaşam enerjim ve içten gülümsemelerim.
Ben de yüzüme bir maske çekme konusunda yeterince başarılıyım sanırım ki insanlar oldukça güçlü olduğumu söylüyorlar. Ama bilmiyorlar ki bunları yazarken yanağında iki damla gözyaşı bulan da benim, yatmadan önce ağlamamak için kendini tutan da. Sevmiyorum bu halimi, kendime hiç yakıştıramıyorum. Dışarıdan olaylara fikir vermek çok kolay. Bir arkadaşım bunları hissediyor olsaydı vereceğim cevaplar hazırdı ama şimdi diyecek şey bulamıyorum.
Bir iki gün birşey hissetmeyince herşey bitti, atlatıyorum diyorum ama bir bakıyorum ki hiçbir şey değişmemiş, olduğum yerde sayıklıyorum. Umursamazlaşıyorum, insanları tersliyorum..Beğenmiyorum kendimi böyle..Okullar açılsın istiyorum, kafam dağılır biraz diye.
Özlüyorum seni, kokunu, herşeyini. Geri almak istiyorum zamanı. Kızıyorum kendime neden o anın kıymetini bilmedin diye. Doyamadım sana, yokluğun bana gerçekten acı çektiriyor. Biz başından pes ettik sevgilim, aşkımızı feda ettik kedere. Keşke yanımda otursan şu an, hiçbir şey yapmana gerek yok, sadece izlesem seni, yüzümde bir gülümseme oluşsa, eskiden olduğu gibi içten. Sarılsan bana, dünyayı unutsam, zamanı unutsam, tutkuyla bağlansam sana..
Hiç üzmem seni demiştin, hiç kırmam seni demiştin, istediğin herşeyi yaparım demiştin. Tek istediğim geri gelmen, şehirlerin bizi ayırmasına izin vermemen...
Gözlerimi kapıyorum, derin bir nefes alıyorum, anıları beynime çivilemiş olarak sandalyeden kalkıyorum, uyumaya çalışıyorum...
Çok özledim seni, hala çok seviyorum seni...