Evt utanç verici bi yazı olucak inanın yazarken bende utanıyorum.Hatta Şahin K. yazarken elim ayağım titriyor yaaa
Neyse efendim biz bir gün bi arkadaşımla (A.İhsan Kendisi Okuyorsa burdan da ona selam olsun )Sivas istasyon caddesinde yürüyoruz.Boş boş sohbet ede ede gidiyoruz işte.Derken ne olduğunu anlayamadan ikimizinde adımları yavaşladı ve birden ikimizde yürüdüğümüz yolun yanında ki ara sokağa kafamızı çevirdik.Biraz duraksadık.Sonra Arkadaş bana baktı ben arkadaşa.Ama sadece boş boş baktık.Sonra tekrar cereyan eden hadiseye baktık.Karşımızda tüm heybeti ile ünlü sinama emektarı şahin k. duruyordu.Biz bi gülüştük arkadaşla.Sonra kendimize geldik ve oradan hemen tüydük. Dedikki kendi kendimize;

Ben sivasda okurken , oranın en meşhur caddesi istasyon caddesinde bir adam gitar çalardı.Elinde akustik gitarı , boynunda da mızıkası.Benim pek bi hoşuma giderdi.Çünkü bende de var ya bi müzisyenlik ,işte severdim adamı.Hakkında da bir sürü dedikodu yapılırdı.Yok adamın aslında at çiftliği varmış zevk için yapıyormuş bunu , yok efendim aslında ingilizce hocasıymış da şöylede böyle...İşin aslını kimse bilmiyordu tabi.Neyse ne olduğu önemli değil , benim için önemli olan bir anadolu kentinde sokak müzisyenliğini yaşatıyor olması.Tebrikler Entel Cemal

Küçükken çocukların psikolojisini anlamak imkansız.Siz hiç yaparmıydınız ya da karşılaştınız mı bilmiyorum ancak ben küçükken yolda giderken bir köpek görünce havlardım Tabii bu köpekle sınırlı değil , kedi görünce miyyağuvvv diye ses çıkartmak da cabası.Herhalde onlarla anlaşabiliceğimi sanıyordum.Birde o anda köpeğin psikolojisini düşünmek lazım.Hayvan şok oluyordur herhalde. Hep insan sandığı çocuk meğerse köpekmiş