Gittim , 2 gün yol 1 gün ev.Meleğimi ve Kardeşim Ömeri gördüm.Güzel konuşmalar , nasıl geçtiği belli olmayan saatler...Geri döndüm.Dönmek istemesem de yine döndüm.Hayat anlamsız , istediğini yapamıyorsun.Ama ben bunu başarıcam ve bunun için çalışıyorum.En kısa zamanda tekrar gitmek ve gelmemek üzere...

Not:Arkadaşlar ben burayı gerçekten günlük olarak kullanıyorum , yorum yazmak zorunda hisstemeyin lütfen kendinizi ve pek takmayın yazılarımı.Size feridun düzağaç'dan "Beni rahatta dinleyin" isimli parçayı armağan ediyorum... :

Yağmurda tanıdım seni yağmurda
Sevdim senide
Seni yağmurdan çok
Bak denizin ortasındayız rüzgarlar altında
Ve yağmurumuz artık yok
Ölüm ayrılıktan da zor senin gibi ölünce
Gözlerin dolacak mı beni görünce
Bir ölürsem ki ölürüm
Yüzünü gecelerde görürüm
Ellerimi uzatsam sana deymez bilirim
Adı var kendi yoklardan bıktık
Adı var kendi yoksa bende yokum

Kış bitecek, ardından bahar gelecek....
Aslında gelecek olan bahar değil beni heyecanlandıran..Her nekadar Mart ayı bahar' ın geldiğini söylesede buralara uğraması baya bi zaman alıyor.
Ama olsun Martta Arkadaşım Gelecek Taaaa Uzaklardan...
Sevgili Kankam, kardeÅŸim fatih bu martta Sivas ta olucam dedi...Bahar geliyo yani bu tarafa ..
Ulan hasret baya zor be...
Okul yıllarında derse gelmediği zaman pek sallamazdım, yani nasıl diyeyim fatih nerde diye aramazdım ama bu çocuk buralardan gidince dedimki kendi kendime nerde bu çocuk ya...Yokluğunu hemen fark ettim.Üzüldüm, Kahroldum gecelerce
Bulutsuzluk Özleminin Duyduğu Özlem Benim Bu Çocuğa Duyduğum Özlemin Yanında Hava Civa Kalır Bea
Ne Mutlu ki ona Özlenen Bi Arkadaş kendisi..Bende Böyle Bir Arkadaşım Olduğu için Her zman Gurur Duymuşumdur....

MArt ' Ta GelEceK ArkaDAÅŸA

Hani derler ya , insan bazı şeylerin değerini kaybedince anlar diye , bu durumda aynen öyle.İnsan ne kadar istese de dönemiyor o günlere.Hemen hemen herkesin yaptığı bir şey vardır , küçükken soranlara, bir-iki yaş büyük söylenir , büyüyünce de nedense insanlar yaşlarını küçültmeye çalışır.Sanırım belli bir yaşı geçtikten sonra çocukluk günlerini hatırlayıp da özlem duymayan yoktur.Sokakta eli yüzü kir içinde kalmış bir vaziyette eve gidince anneden azar işitmek , akşam ezanı okununca "hadi eveeee" diye bir ses duymak,9 aylık oynarken ilk kaleye geçicek kişinin belirlenmesi için top sektirecekken "son'um" diye bağırmak , çatapatlar,kız kaçıranlar falan.Sonra bir köpek görünce havlamak,bir kedi görünce miyavlamak Onlarla bu şekilde anlaşabileceğini sanmak Hepsini özlüyor insan.