Herkes hayatta belirli durumlarda sıkıntı çeker. Benimkiyse insanların bir anda hayatımdan çıkıp gitmesi. Bugün varsın ama peki ya yarın?
Birisiyle tanıştığım zaman ilk anda o insana kanım kaynamamışsa ilerde de sıkıntı çekiyorum. İlk hissettiklerimi ilerisi için değiştirmem zor oluyor yani. İyi ya da kötü o insanın varlığına alışıyorum ama. Konuşsam da konuşmasam da o insanı görmem şart oluyor. Sanki herkesin iyi durumda olduğunu kontrol edermişcesine.
İlk günden birine bağlandığım da olmuyor değil. Düşününce ne kadar saçma değil mi? Ne kadar vakit geçirirsen geçir bir günde bir insanı ne kadar tanıyabilirsin ki? Ben bile kendimi yeni yeni anlayabilirken bir de...
Gerçekten önemsemediğim bir insanı bugünden itibaren göremeyeceğimin bilincine varmam beni korkutuyor. Belki de o insanı iyi tanıyamamış olmamdan veya belki de yaşamda yenilikleri pek sevmediğimden.
Bu yazı nereden çıktı hemen söyleyeyim. Annem bugün bir çalışanını işten çıkarmış. Annemin işine gittiğim zaman onu hep görürdüm. Muhabbetimiz "nasıl gidiyor"dan öteye gitmese de o insanın artık tamamen yaşamımdan çıkmış olması fikri beni delirtiyor. O insanı 6-7 sene boyunca gördüm, az da olsa konuştum ve şimdi yok.
Sevgi bile beslemediğim bir insan için böyle düşünüyorum, peki ya değer verdiklerim? Bir insana "hoşçakal" demek o kadar kolay olmamalı. Bu yüzden de öyle yapanlara kızgınım şu anda. Kızgınlığım sevgimi örtüyor bir nevi, kızgınlığımın altında sevgimin yattığını unutuveriyorum.
Sakın "bak ben bu kadar duygusalım" mesajını vermeye çalıştığımı sanmayın. Zaten bu hayatta en son aklına getirmen gereken şey duygusallık karşılaşacağın zorlukları düşününce. Aslında biryerden sonra duygusal olmak istesen de olamıyorsun. "Seni öldürmeyen şey güçlendirir." Bunun sonucunda da ne kadar inkar etsek de katılaşıyoruz.
Karşılaştığım zorluklara rağmen insan hayatı gözümdeki değerini kaybetmiş değil. Sonuçta insan ırkını ne kadar kötülesek de bu dünyayı da biz yaşanılabilir kılıyoruz. Buna rağmen insanlar güç savaşı yüzünden dünyayı mahvetmeye devam ediyorlar ve asıl amacın insanların konforu olması gerektiğini unutuyorlar.
Güç=kontrol=konfor=istediğini o kadar yapabilme
veya bütün bu demeye çalıştığım şeyleri unutun ve "olmamış be abi" diye bu yazıyı geçiştirin..