Küçücük zamanlara, çok büyük mutluluklar sığdırabiliyorsak,
Kulağımızdan sevginin sesi hiç eksik olmuyorsa,
Kalbimiz hep sevdiğimiz için atıyorsa,
Hasretle yanıyor ama kül olmuyorsa yüreğimiz,
Sevgiliye kavuşmanın ümidiyle yaşıyorsak heranı,
Kavuşmalar harici zamanlar yalan geliyorsa artık,
Buralardan gitmenin vakti gelmiştir.

Tutsak olsak da bu şehre,
İşlerden kalkmasa da başımız,
Kalbimizin her atışında,
Aldığımız her solukta,
Daldığımız her anda,
Özgürüz sevdiğimiz kadarıyla.

O kadar tat verir miydi normalde
Nefes almadan, umursamadan
Akreple yelkovan bir kaç tur atmadan
Gözünü açık tutup kırpmadan
An diye tabir ettiğin, beraber geçen o kısa zaman...

Araya hasret, ayrılık girmeseydi.
Kavuşmanın tadı mı olurdu?