Bir salıncak kurdum gökyüzüne; sen ve ben yani hiç biz olmayan biz için….

Ne kadar uzak olsan da benden hep bendeydin bilmeden.Umutlarımı yüklemiştim yıldızlara, onlar daha kaymadan.Her yıldız kaydığında batıyor yüreğimin en yaralı yanına,kanatıyor içimi kanlara bulanıyor senli düşlerim, vazgeçmiyorum vazgeçemiyorum.Ne zaman ki can haliyle pes diyecek olsam; gülüşün geliyor aklıma…

Yas tutuyorum sensiz her güne.Bakmıyorum gökyüzüne yapamıyorum,insan umutsuz olur mu?Umut kesmek ne mümkün Yaradan’dan! Böyle başlıyorum güne ,neyse diyorum Ahlar vuruyorum semaya Ahh! Diyorum; bakmasaydı ,akmasaydı öyle yüreğime benliğimi almasaydı benden.Diyorum ama gerçek olmadığını biliyorum adımı unutup adını yar diye bildiğim gibi biliyorum.Olan olmuş ne çare(sizken) yok ki ölümün çaresi neylesin bu garip yarsız yarınsız dünyayı.

Bekliyorum yinede usanmadan tükenmeden bilinmeyen zamanlarda bilinmeyen diyarlardan.Geleceksen gel yıldızlar bitmeden Ben seni bekliyorum,beklerim,bekleyeceğim…Işıl ışılsa gökyüzü,gün batıp doğuyorsa, sende, bende en solumdasın ya daha ne olsun beklememek için mazeretim…

Ben hep buradayım geleceğin zamanlarda da gelmeyeceğini sen gibi bildiğim zamanlarda da bekliyorum seni ömrü baharım…

__düşsel__