Bir yol Hikayesi

10Okuluma; merkezden 50 km uzak bir ilçeye gidiyorum. Hergün 100 km yol katediyorum minibüslerle ve bu araçlarda bi dolu hadise yaşanıyor. İşte o yol hikayelerinden biri.
Arka koltuklardan birinde müizk dinleyerek uyukladığım eve dönüş yolculuğundayım. Orta koltukta 9-10 yaşlarında bir çocuk ve bir kadın oturuyor. Esmer tenli kadın sürekli elinde tuttuğu telefonla meşgul. Yolculuk boyuncaaraçtaki tüm sessizliği telefonunun melodisi bozuyor. Süreli birileri arıyor ve kadın mırıldanarak ve sinirlenerek reddediyor aramayı. Şehir merkezine yaklaşırken yine telefon çalıyor ve kadın bu kez azalan yolcuların verdiği rahatlıkla hararetle açıyor telefonu ve bağıra çağıra konuşuyor.
- Daha bir kaç saat önce konuşmadık mı? neden sürekli arıyorsun...arama birdaha
-çocuk mocuk istemiyorum ben senin çocuğun büyüyünce oda sana çeker birde onla uğraşamam
-Tamam kapatmıyorum telefonu ama diyeceğini deyiver birazdan inivericem.
-Yok bende bitti sevgi mevgi bırakmadın hem o yalanları çok duydum ben.
-Senin kontörün çok galiba kapatıyorum hadi.
-Nerde kalacağıma ne yapacaksın ablama gidiyorum söyledim bana ev bulacak.Tamam yorma çeneni kapattım. (kapatır ve şoföre seslenip araban inerler)
Birkaç gün sonra yine eve dönüşte okuldan geç çıkmıştım araçlar tıklım tıklımdı.Birine binip arka tarafta cam kenarındaki boş görünen koltuğa oturmak istedim yaklaştığımda boş zannettiğim koltukta birkaç aylık bir bebeğin uyuduğunu farkettim.Yanında oturan adam hiç rahatsız olmadı ve bende rahatsız etmedim. Nefret ettiğim yana açılabilen "açma" diye tabir edilen koltuk kollarından birini açıp yola öyle devam ettim. Şehir merkezine girerken bebeğin yanındaki adam "...yere nasıl giderim" diye sordu.Kimse bilmiyordu. Eve farklı bir yoldan gitmenin ve biraz yürümenin iyi olacağını düşünerek "Ben orayı biliyorum sizi götürebilirim" dedim. Bebeği kucağına aldı ve araçtan indik. Bebeğin üzerinde üstünü örten birşey yoktu. 28-30 yaşlarındaki adam ise tişört tipi kollu beyaz bir fanila ve siyah kumaş pantolon giymişti.Sanki heran düşürebilirmiş gibi eğreti tutuyordu bebeği. Biraz yürüdükten sonra sormadan edemedim. Nerden geldiğini, bebeğin kimin olduğunu, ne iş yaptığını, kısa hayat hikayesini, bidolu şey sordum. Sanki günlerce kendisini dinleyecek, derdini dökecek birilerini arıyormuş gibi hepsini çekinmeden, arasıra göz yaşlarına hakim olamayarak cevapladı.
Çingene bir ailenin ortanca çocuğuymuş. Hayatını çeyiz malzemeleri satarak kazanıyormuş. Kucağındaki çocuğun annesinin yani eşinin 3. kocasıymış. Kayın ana-babası damadı bir türlü kabul edememişler ve nedenini açıklamadan çocuğu adamın kucağına verip evden kovmuşlar. Adamın sulukule tarzı bir konuşması vardı. Birkaç gün önceki minibüsteki kadında böyle konuşuyordu.Bir ışık yandı,sordum,kadını tarif ettim. "Ta kendisi" dedi.Sonra nasıl tanıştıklarını anlattı.
Parkta tanışmışlar, gidip kadına evlenme teklif etmiş. Bir hafta içerisinde evlenmiş bir ay içerisindede kadın gebe kalmış. Gitmek istediği yere birkaç senedir gitmemiş(ablasına).O zamanki haliyle şimdikinin arasında 10larca fark var gitmek istediği yerin. Biraz o biraz ben taşıyarak halasına götürdük bebeği. Tek oda bir gecekonduda dayı,anne,3 çocuk ve bir bebek...
Farklı hayatlara dokunmak tuhaf bir duyguydu."Çingeneler Zamanı" filmi geldi aklıma. Boynumda asılı duran müzik çalardan goran bregoviç'in "ederlezi avela" parçasını tekrara takıp kafamda sorular ve düşünceler evimin yolunu tuttum.