Bir Kadının Hikayesi

Beni bu bembeyaz yumuşak kumaş kaplı odaya tıktılar. Neden mi? Sevdiğim için. İnsanlar artık o kadar yabancılaşmışlar ki insanı insan yapan sevgi gibi öğeler bir istisna haline geldi.
Kocam beni 17 sene önce terketti. Sanırım kızımı ondan daha çok sevdiğim için. Nedenini tam anlayamıyorum, tıpkı bu odaya neden kapatıldığımı pek anlayamadığım gibi. Terkedildikten sonra Melis'i tek başıma büyütttüm. Çok zor günler geçirdik ama birbirimize daha da çok bağlandık. Tabii kızım büyüdükçe yeni arkadaşlar edindi, çevresi değişti ve daha az zaman geçirmeye başladık. Biliyorum, kulağa garip gelebilir ama bir süre sonra onu kıskanmaya bile başladım.
Aradan yıllar geçti ve kızım 26 yaşına geldi. 3 yıldır çıktığı çocukla nişanlanmak istiyordu. Çeşitli bahaneler uydurarak nişanlanmasını engellemek istedim. Ama bir süre sonra bahanelerim tükendi ve yapacak birşey kalmadı.
Kendimi hep yalnız buluyorum, bunun bir nedeni de çatlak bir kadın gibi görünüyor olmam herhalde. Kırışık cildim, yaşımın ilerlemesiyle iyice incelmiş dudaklarım ve "aklı başında insanlar" tarafından üstüme geçirilmiş bu deli gömleğiyle hiç de arkadaş canlısı görünmediğimin farkındayım. Burada yapacak pek birşey yok. Görevliler bize sanki birer melekmişiz gibi davranıyorlar fakat içlerinden hepimizin ne kadar deli olduğumuzu düşündüklerini duyar gibi oluyorum.
Bir akşam kızım ve ben yine oturuyorduk. Bir anda ayrı eve çıkmak istediğinden bahsetti. Ne yani beni böyle ortada bırakabileceğini mi sanıyordu? Benim ona harcadığım onca emekten sonra hem de. Diyebilirsiniz nasıl kıydın o güzel yeşil gözlü kıza? Ama benim planım onu vurduktan sonra kendimi de vurmaktı. Tabii polisler gelip planımı bozana kadar. Kendimi de vurunca Melis'le sonsuza kadar yaşama hayalim daha da çabuk gerçekleşmiş olacaktı. Şimdi o gitti ben kaldım. Bazen onun sesini duyar gibi oluyorum ama yaşamının hangi döneminden olduğunu kestiremiyorum. Gençlik mi çocukluk mu yoksa onu vurmamdan önceki yalvarışların olduğu dönemden mi bilemiyorum. Biraz daha bekle beni Melis, lütfen, herşey daha güzel olacak.

(Hep kendi kafamdakileri anlatacak değilim ya)