bilmiyorum

ne yazacağımı bilmiyorum...5nk yazmak geldi sadece...planlı bir şekilde yaşamaya alışkın olan ben bugün içimden geldiği gibi yaşıyorum...saatleri bırak dakikaların bile bende programı belliyken bugün plansız istediğim gibi saatleri geçiriyorum...halbuki hiç alışkın olmadığım bişey....aslında zevkliymiş...

bu gün o sevdiğim mevsimin geldiği hissettim...SONBAHAR....ayrı bir yeri vardır bende...genelde şikayetçi olunan bir hava var sivasta...kapalı ve yağmurlu..bense çok severim...yağmuru tenime değişini severim...sonra yapraklara çarpan yağmurun sesini severim...SONBAHAR...başkadır..yaprakların sararıp dalından düşmesi bir başkadır benim için..

uzun zamandır yapmadığım bişeyi yaptım ve dışarı çıktım...dolaştım sokaklarda...yağmurda gezmek gibisi yok...tek başıma bir avere misali dolaştım şehirden uzak sokaklarda...şemsiyemi bile açmadım...açmayacağımı bile bile niye aldım onuda bilmiyorum...o yağmurda şemsiyesini açmadan dolaşan bir kız sokaklarda...herkes bir taraflara kaçarken yağmurdan korunmak için ben yağmura aldırmadan aheste aheste yürüyorumm...deli demişlerdir...sonuçta küçük bir şehir burası...deli demesine demişlerdirde aslında bilmediler onları izlediğimi...baktım insanlara bol bol...nereye gidiyorlar böyle...aceleleri ne...yağmurdan kaçmak belki diyeceksiniz ama bu ıslanmamak adına bir koşuşturma değildi..herkes bişeylerle meşgul ve sanki son işleriymiş gibi bir koşuşturma içindeler...bu kadar hızlı tüketilmelimi hayat diye sordum kendime...soru kolay ama cvp zordu..göreceli bir kavram belkide ondan zor cvp bu kadar..

neyse...

devam ettim yürümeye...bir sokak çocuğuna rastladım...ilk bakışta erkek gibi görünsede bir kız çocuğuydu...masmavi gözleri vardı ve çok küçüktü..oda kaçmıyordu benim gibi...duruyordu öylece bir köşe başında..ne yapıyorsun sen bu yağmurda daha çok küçüksün hastalanırsın dediğimde aldığım cvp beni çok şaşırttı...yağmur bize bişey yapmaz abla bize insanların zalim oluşu anlamamayışı hasta yapar dedi..ne diyeceğimi bilemedim...ve uzaklaştım ordan..oda arkadamdan seni sevdim abla ben hep burdayım yine gel diye bağırıyordu..bense kendime sorular soruyordum yine...6-7 yaşında anca olan bu çocuk bu cvp nasıl verebilirdi...neler yapamıştı kim bilir...peki hak ediyormuydu bu böyle olmayı...o istemişmiydi böyle olsun...sorsalar belki doğmak bile istemezdi..hak etmiyordu..diğer çocuklar gibi sıcak evinde olabilirdi halbuki...cvp yine bulamadım tabiki...bazen adaletin olmadığın düşünüyorum..tadım kalmamıştı...artık yağmur o ılık ılık esen rüzgar mutluluk vermiyordu bana...evimin yolunu tuttum...

artık düşünmek istemiyorum...kelimelere anlam yüklemekte istemiyorum...ne anlamak ne de anlatmak istiyorum...öylesine işte....